Η πάθηση

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου (δισκοκήλη) είναι μια συχνή διαταραχή του δίσκου, ο οποίος είναι το μέσο απορρόφησης των κραδασμών (“ελαστικό μαξιλαράκι”). Βρίσκεται ανάμεσα στα κόκκαλα (σπόνδυλοι) που ενώνονται για να αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη.

Οι σπονδυλικοί δίσκοι είναι ελαστικά μορφώματα, που αποτελούνται από έναν εξωτερικό πιο σκληρό ελαστικό δακτύλιο και έναν εσωτερικό πιο μαλακό πυρήνα. Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου (δισκοκήλη) προκαλείται όταν κομμάτι του εσωτερικού αυτού πυρήνα βγαίνει προς τα έξω μέσα από κάποια “τρύπα” που δημιουργήθηκε στον εξωτερικό δακτύλιο.

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου (δισκοκήλη) μπορεί να ερεθίσει κοντινά νεύρα και να προκαλέσει πόνο, μούδιασμα ή αδυναμία σε χέρι ή σε πόδι. Πολλοί ασθενείς μπορεί όμως να έχουν δισκοκήλη χωρίς να παρουσιάζουν συμπτώματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι με κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου δεν χρειάζονται χειρουργείο για να θεραπευθούν.

Κάποιος μπορεί να έχει κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου χωρίς να το γνωρίζει. Κήλες μεσοσπονδύλιου δίσκου μπορεί να εμφανιστούν σε απεικονιστικές εξετάσεις ατόμων, οι οποίοι δεν παρουσιάζουν συμπτώματα. Μερικές δισκοκήλες όμως μπορεί να προκαλούν έντονο πόνο. Η εντόπιση των συμπτωμάτων εξαρτάται από τη θέση της δισκοκήλης κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης. Οι περισσότερες κήλες εμφανίζονται χαμηλά στη μέση (οσφυϊκή μοίρα σπονδυλικής στήλης) και κατόπιν στον αυχένα (αυχενική μοίρα σπονδυλικής στήλης).

Τα συχνότερα σημεία και συμπτώματα είναι:

  • Πόνος στον αυχένα ή στη μέση
  • Πόνος στο χέρι ή στο πόδι.
  • Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στο χέρι ή στο πόδι.
  • Μυϊκή αδυναμία στο χέρι ή στο πόδι.

Η δισκοκήλη είναι τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα σταδιακής φθοράς, η οποία ονομάζεται εκφύλιση δίσκου. Με το πέρασμα του χρόνου, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι χάνουν μέρους του περιεχομένου τους σε νερό. Αυτό τους καθιστά λιγότερο εύκαμπτους και ελαστικούς και πιο επιρρεπείς σε σχισίματα και μικροτραυματισμούς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι δε θέση να καθορίσουν την ακριβή αιτία της δισκοκήλης τους. Μερικές φορές, η χρήση των μυών της μέσης αντί των μηρών και των γλουτών για την άρση μεγάλου βάρους καθώς και ταυτόχρονη στροφική κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε δισκοκήλη. Σπάνια, μια πτώση ή ένα χτύπημα στη μέση μπορεί να είναι η αιτία.

Οι Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης δισκοκήλης είναι :

  • Βάρος σώματος: το αυξημένο σωματικό βάρος επιβαρύνει τους δίσκους χαμηλά στη μέση
  • Ενασχόληση: Άτομα με σωματικά απαιτητικές δουλειές έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων στη μέση τους. Επαναλαμβανόμενη άρση βάρους, τράβηγμα, σπρώξιμο, πλάγια κάμψη και στροφή αυξάνουν επίσης τον κίνδυνο δισκοκήλης.
  • Κληρονομικότητα: Κάποια άτομα μπορεί να κληρονομήσουν την προδιάθεση και να παρουσιάσουν δισκοκήλη.
  • Σωματική άσκηση: Η ενδυνάμωση των μυών του κορμού βοηθά στη σταθεροποίηση και στήριξη της σπονδυλικής στήλης
  • Καλή στάση σώματος: Η καλή στάση σώματος μειώνει την πίεση στη σπονδυλική στήλη και στους δίσκους. Κρατείστε την πλάτη ευθεία και συμμετρική, ειδικά όταν κάθεστε για αρκετή ώρα. Σηκώστε βάρη με σωστό τρόπο χρησιμοποιώντας τα πόδια και όχι τη μέση.
  • Φυσιολογικό σωματικό βάρος.

Η θεραπεία

Για την πλειονότητα των περιπτώσεων συνίσταται συντηρητική θεραπεία με αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη και φυσιοθεραπεία.

Στην περίπτωση ύπαρξης προοδευτικής νευρολογικής σημειολογίας (πάρεση, παράλυση), ιππουριδικής συνδρομής (παράλυση κάτω άκρων με ορθοκυστικές διαταραχές) ή μυελοπάθειας, ίσως η χειρουργική παρέμβαση κριθεί αναγκαία.

Ανάλογα με το επίπεδο, τη φύση και τη βαρύτητα της βλάβης μπορεί να συστηθεί:

  • Μικροδισκεκτομή (η πιο ευρέως διαδεδομένη και αποτελεσματική μέθοδος για την αντιμετώπιση οσφυϊκής δισκοκήλης)
  • Πεταλεκτομή (αυχενική, θωρακική ή οσφυϊκή)
  • Τρηματεκτομή κατά Frykholme (για αυχενική δισκοκήλη)
  • Πρόσθια αυχενική μικροδισκεκτομή (για αυχενική δισκοκήλη)
  • Ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές (Discogel, ραδιοσυχνότητες)